blog

Er valt weer veel te lezen in de media over angstculturen in bedrijven. Mensen zijn dan bang om te zeggen wat ze denken of wat ze voelen. Dat de uitdaging te groot of juist te weinig is, dat gedrag van anderen ze niet bevalt of dat ze iets zouden willen veranderen. Een angstcultuur komt ook pas aan het licht als er iets ingrijpends gebeurt waardoor mensen over (een deel van) hun angst heen stappen en iets durven te zeggen.

Een angstcultuur ontstaat door een jarenlange manier van communiceren binnen een bedrijf waar alle medewerkers onderdeel van uitmaken. Niemand wil een angstcultuur. Hoe kan zo’n angstcultuur dan zo vaak voorkomen? Ik denk dat dat is omdat we allemaal wel eens bang zijn en ons laten leiden door die angst.

Erich Fromm zei dat er twee drijfveren zijn: liefde en angst. Voorbeeld: je zoekt een nieuwe baan. Je wil in die baan graag impact hebben, jezelf kunnen ontplooien, fijn samenwerken met andere collega’s. Dat zijn allemaal positieve factoren, dingen waar je van houdt. Maar angst heeft vaak ook een rol in het zoeken naar een baan: de angst dat je die niet vindt, dat je afgewezen wordt. Of de angst dat je voor een te grote uitdaging komt te staan, dat je collega’s tegenvallen of dat je over drie jaar alweer op zoek moet/wil naar de volgende uitdaging.

Misschien ziet jouw angst er weer anders uit. Of richt jouw liefde zich op een ander aspect. Maar het zoeken van de balans tussen die twee herken je wellicht wel. Kiezen voor de liefdevolle kant betekent niet dat je geen angst meer voelt of dat je je angst moet negeren. Integendeel. Die angst hoort bij jou en verdient het om serieus genomen te worden. Hoe je dat doet? Luister naar jezelf en voel wat er in je omgaat. Denk daar vervolgens over na. De dapperste mensen zijn zij die durven in te zien dat ze bang zijn.